Beauty Pillow
30
SEP
2016

Werk; frustratie of stimulans?

Posted By :
Comments : 0

oprah-winfreyOnlangs vernam ik op een bijeenkomst voor ondernemende vrouwen dat volgens WomenInc 70% van de vrouwen in Nederland afhankelijk is van het inkomen van haar man. Aansluitend hierop werd de mededeling gedaan dat de man 17,6% meer inkomen verdient per uur dan de vrouw bij het uitvoeren van dezelfde werkzaamheden.

Eyeopener

Ik schrok hiervan. Natuurlijk wist ik allang dat in de verdeling van inkomen en werk tussen man en vrouw geen balans is, maar dit waren getallen die toch wel behoorlijk bij me binnen kwamen. Ik leefde met de illusie dat tijden waren veranderd vergeleken met zo’n 25 jaar geleden. Zeker als het gaat om gelijkheid van inkomen.

Al in het begin van mijn werkzame leven kwam ik namelijk tot het besef dat ik de voorkeur gaf aan beloning en inkomen naar prestatie, gelet op de verschillen van inzet en resultaat van mijn (mannelijke) collega’s en mijzelf. Helaas gingen mijn toenmalig werkgevers daar niet altijd in mee. Geschermd werd met salarisschalen en dienstjaren. Dit gegeven werd een ijkpunt in mijn carrière. De motivatie werd geboren om zelfstandig ondernemer te worden en zelf verantwoordelijk te worden voor mijn eigen inkomen.

Eerste prikkels tot zelfstandigheid

In eerste instantie ontstond de gedachte om samen met een vriendin een werving & selectiebureau te beginnen. Destijds was ik als intercedente bij uitzendbureaus best succesvol en mijn vriendin wilde ook graag haar vleugels uitslaan. Echter, door privéomstandigheden trok mijn vriendin zich terug en ik durfde het met mijn 25 jaar niet alleen aan. Gevolg was dat ik in loondienst bleef en genoegen moest nemen met de platgetreden paden van het reguliere beloningssysteem.

Toen ik enige jaren later kinderen kreeg en wat meer tijd met ze wilde doorbrengen, ontstond de wens parttime te gaan werken. Wat in mijn hoofd als een idyllisch idee begon, ontwikkelde zich helaas tot een frustratie. Realiteit was dat A. parttime banen niet voor het opscheppen lagen, B. al helemaal niet op sales & marketinggebied en C. het functieniveau aanmerkelijk lager lag dan ik gewend was. Conclusie: ik ga voor mezelf beginnen!

Gewoon doen

Vanuit het assurantiekantoor van mijn toenmalig partner kwam de vraag naar een makelaar. Ik zag dit als een kans en startte met de Makelaarsopleiding. En ach, wat kon mij gebeuren, ik begon direct maar als zelfstandige. Wat ik als expertise niet in huis had leende ik in en al gauw kwamen de opdrachten binnen.

Op de opleiding werd ik aangesproken door een docent die wel potentie in mij zag. Deze docent was tevens werkzaam bij een grote makelaarsorganisatie en bood in die hoedanigheid mij een interim klus aan als vestigingsdirecteur bij een groot makelaarskantoor in Utrecht. Ik heb daar een geweldige tijd gehad. Veel geleerd en veel gelachen. Twee secretaresses en een assistente kreeg ik onder mijn hoede en met de uitgeprinte routeplanner op mijn schoot croste ik door de stad voor bezichtigingen en verkoopgesprekken. Navigatiesystemen hadden we toen nog niet… Koopovereenkomsten werden naar tevredenheid gesloten en de woningportefeuille raakte goed gevuld. De smaak van het scoren beviel me en de beloning was zoet. Ik had namelijk goede financiële afspraken gemaakt die mij nog eens bevestigden dat hard en doelmatig werken een beter inkomen garandeerde als zelfstandige dan met een loondienstverband.

Vallen en weer opstaan

Natuurlijk loop je ook risico als ondernemer. Tijden van onzekerheid over inkomen en inkomsten zijn mij niet onbekend. Slapeloze nachten of de rekeningen nog wel betaald kunnen worden, of de handel nog aantrekt, of je medewerker nog lang ziek zal zijn, etc. Dit heeft mij in 2011 doen besluiten om met de makelaardij te stoppen. De crisis was te groot voor mij om te behappen en ik zag geen andere uitweg dan de stekker uit mijn kantoor te trekken. Diep ellendig heb ik mij gevoeld. Een gevoel van groot falen viel over me heen. Echter, het is mij wederom gebleken dat bij het dichttrekken van deze deur een andere deur uiteindelijk is opengegaan. Enorm cliché, maar waar. Inmiddels heb ik met mijn compagnon een nieuw bedrijf opgericht, Beauty Pillow. Totaal anders dan wat ik voordien had gedaan. Geen zakelijke dienstverlening maar een handelsonderneming. En wat een schot in de roos!

Frustratie wordt stimulans

Tegen de stroom in blijkt dat we bestaansrecht hebben. Dusdanig dat we onze groei gaan voortzetten in het buitenland. Een mooie uitdaging. Natuurlijk zijn er nog weleens momenten van frustratie; een leverancier die niet nakomt wat afgesproken is, een klant die laat is met zijn betaling, een slappe maand. Maar het feit dat je vanuit het niets een product ontwikkelt, op de markt zet en een succes blijkt te zijn is een geweldige beloning voor onze inspanningen. Beauty Pillow heeft mij een andere kijk gegeven op zakendoen en creativiteit, op samenwerking en verbinding. Kortom, frustratie heeft plaats gemaakt voor stimulans. Stimulans om door te gaan en vertrouwen te hebben in eigen kunnen. Wij voelen ons als Pipi Langkous: “Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan!”.